In tijden van economische onzekerheid en budgettaire krapte wordt van burgers gevraagd om in te leveren. Lonen worden gematigd, pensioenstijgingen blijven achter op de levensduurte en koopkracht staat onder druk. Voor velen, en zeker voor gepensioneerden, voelt dit als ter plaatse trappelen: ondanks een leven lang werken, wordt hun financiële ademruimte steeds kleiner.

 

Tegelijk zien we dat overheden op verschillende niveaus – federaal, gewestelijk, provinciaal en lokaal – blijven investeren in grootschalige projecten. Hoewel dergelijke investeringen vaak worden verdedigd als noodzakelijk voor de toekomst, roept dit een fundamentele vraag op over rechtvaardigheid. Hoe leg je uit dat er bespaard wordt op directe inkomens, terwijl er elders aanzienlijke middelen worden vrijgemaakt?

 

Het probleem is niet zozeer dat overheden investeren. Investeringen in infrastructuur, energie of innovatie kunnen op lange termijn vruchten afwerpen en zelfs bijdragen aan economische groei en maatschappelijke vooruitgang. Het knelpunt ligt in de perceptie en vaak ook de realiteit van ongelijke verdeling van lasten en baten. Wanneer burgers vandaag moeten inleveren zonder duidelijk perspectief op verbetering morgen, ondergraaft dat het vertrouwen in het beleid.

 

Voor gepensioneerden is deze spanning bijzonder scherp. Zij hebben weinig tot geen mogelijkheden om hun inkomen nog aan te vullen en zijn dus extra afhankelijk van de evolutie van hun pensioen. Wanneer dat pensioen de stijgende kosten van levensonderhoud niet volgt, betekent dit een reële achteruitgang in levenskwaliteit. Dat is niet alleen een economisch probleem, maar ook een kwestie van waardigheid.

 

Bovendien zorgt de versnippering van bevoegdheden in België ervoor dat het beleid weinig coherent overkomt. Terwijl het ene niveau besparingen doorvoert, kan een ander niveau net extra uitgaven doen. Voor de burger maakt dat onderscheid weinig uit: die ziet vooral dat er tegelijk wordt bespaard én uitgegeven, zonder duidelijk evenwicht.

 

Een rechtvaardig beleid vraagt daarom meer dan louter cijfers in evenwicht brengen. Het vraagt transparantie over keuzes, eerlijkheid in de verdeling van inspanningen en bijzondere aandacht voor wie het meest kwetsbaar is. Dat betekent onder meer dat pensioenen minstens de levensduurte moeten volgen, en dat besparingen niet eenzijdig mogen neerkomen op wie weinig speelruimte heeft.

 

Als er offers gevraagd worden, moeten die gedeeld worden. En als er geïnvesteerd wordt in de toekomst, moet ook duidelijk zijn hoe die toekomst iedereen ten goede komt – niet alleen op papier, maar ook in de portemonnee van de mensen vandaag.

 

Zonder dat evenwicht dreigt het gevoel van onrechtvaardigheid verder te groeien. En dat is op lange termijn misschien wel de grootste kost voor de samenleving.

 

Geert Messiaen

Izegemseaardeweg 198

8800 Roeselare 

 

 

 

Vaderlandslievende verenigingen (VV) zijn autonome organisaties van vrijwilligers  die zich inzetten voor het bewaren van de herinnering aan oorlog en het eren van zij die zich voor het vaderland hebben ingezet. Zij functioneren als zelfstandige verenigingen, al dan niet aangesloten bij een overkoepelende federatie van gelijkaardige organisaties. Op lokaal vlak beschikken zij over een eigen bestuur en werking, en ressorteren zij onder geen enkele voogdij.

 

Hun ontstaan situeert zich voornamelijk in de nasleep van de Eerste Wereldoorlog en later de Tweede Wereldoorlog. Oorspronkelijk werden deze verenigingen opgericht door oud-strijders, verzetslieden, politieke gevangenen en andere rechtstreeks betrokkenen. Doorheen de tijd evolueerden zij tot bredere patriottische verenigingen waarin ook volgende generaties zich engageren om de herinnering levend te houden.

 

De kerntaak van deze verenigingen bestaat uit het herdenken van oorlogsslachtoffers, het eren van oud-strijders en het uitdragen van waarden zoals vrijheid, vrede en nationale verbondenheid. Dit gebeurt onder meer via de organisatie van herdenkingsplechtigheden, deelname aan officiële ceremonies, het onderhoud van oorlogsmonumenten en ereperken, en het bewaren van symboliek zoals vlaggen en eretekens.

 

In Roeselare telt men een twaalftal vaderlandslievende verenigingen en vinden er jaarlijks een tiental plechtigheden plaats. Deze situeren zich meestal rond belangrijke herdenkingsdata zoals 11 november, sterfdata, maar ook rond lokale gebeurtenissen en bevrijdingsmomenten. De sterke aanwezigheid van deze verenigingen in de regio is historisch te verklaren door de nabijheid van het voormalige frontgebied en de diepe impact van de wereldoorlogen op West-Vlaanderen.

 

Een belangrijk aandachtspunt vandaag is de vergrijzing binnen deze verenigingen en het wegvallen van directe getuigen van de oorlog. Hierdoor verschuift de nadruk steeds meer naar educatie en sensibilisering van vooral jongere generaties. Samenwerking met scholen, lokale besturen en culturele organisaties wordt daarbij steeds belangrijker.

 

Ondanks deze evoluties blijven vaderlandslievende verenigingen een waardevolle schakel in het maatschappelijk weefsel. Zij waken over het collectieve geheugen en dragen bij tot het blijvend besef van de kostbaarheid van vrede, vrijheid en democratie.

 

Geert Messiaen

Voorzitter RVMBP Regionale vereniging voor miliciens, beroepsmilitairen, politie en gewezen rijkswacht

Gewezen voorzitter van VVVR- verbroedering van vaderlandslievende verenigingen Roeselare 

 

April 2026  

 

 IS VREDE EEN UTOPIE ?    

     

 Integrale tekst van mijn
toespraak - bezinning tijdens het Remembrance-concert op zaterdag 9 november
2024 in de Sint Michielskerk te Roeselare.     

      

 Remembrance    

 He...
(Lees meer >>>)

 Oekene 11 november 2024    

     

 Verdwenen vlag van de Oekense
Oudstrijdersbond opnieuw met fierheid aanwezig aan het oorlogsmonument te
Oekene bij de herdenking van Wapenstilstand 11 november 2024.    

     

 Geert ...
(Lees meer >>>)