Opnieuw wordt een lange lijst maatregelen voorgesteld om een ontspoorde begroting “op het juiste spoor” te krijgen. Maar wie heeft die trein eigenlijk doen ontsporen? En belangrijker: zullen de verantwoordelijken ooit echt ter verantwoording geroepen worden?

Terwijl de bevolking opnieuw moet inleveren, verhoogt de programmawet ondertussen allerlei taksen: vliegtaksen, effectentaksen, bankentaksen, hogere accijnzen op gas en stookolie. Het klassieke recept blijft overeind: als het beleid faalt, betaalt de burger.

Met dank aan het leger parlementairen dat deze maatregelen goedkeurt, maar het zelf meermaals niet eens nodig vond om bij zogenaamde “belangrijke debatten” aanwezig te zijn. De afwezigen beslissen mee, de werkende bevolking betaalt de rekening.

Europa dreigt opnieuw met besparingen en begrotingsdiscipline. Maar tegelijk blijft datzelfde Europa massa’s geld pompen in de eindeloze oorlog tussen Oekraïne en Rusland. Op defensie lijkt plots géén besparing mogelijk. De NAVO dringt aan, de militaire budgetten stijgen, en ondertussen leeft de bevolking verder in onzekerheid, angst en financiële druk. Zelfs de dagelijkse heisa rond mysterieuze “drones” wordt gebruikt om steeds meer middelen richting defensie te sturen.

Maar waar blijft het debat over de besparingen bij de politici zelf?
Waar blijft de oplijsting van de voordelen, structuren, kabinetten, instellingen en politieke mastodonten die miljoenen kosten?
Waar blijft de ernstige evaluatie van het nut, de efficiëntie en het doel van al die instellingen en internationale structuren?

Dagelijks hekelt men Trump en “het populisme”, maar intussen lopen er ook in België en Europa genoeg kleine Trumps rond: leiders die beslissen boven de hoofden van de bevolking, belastingen opleggen alsof het vanzelfsprekend is, en ondertussen steeds verder verwijderd raken van de realiteit van de gewone mens.

De bevolking heeft deze schuldenberg niet opgebouwd. De bevolking heeft geen begrotingen ontspoord, geen miljarden verspild en geen politieke structuren gecreëerd die op zichzelf zijn beginnen draaien. Toch moet precies die bevolking opnieuw boeten — en vooral bloeden.

Besturen had ooit een andere betekenis. Vandaag lijkt het herleid tot één vast patroon:
meer taksen, meer belastingen, meer verplichtingen.
En steeds minder vertrouwen in de politiek en in Europa.

Geert Messiaen