Domper voor de begroting.

De Belgische staatsschuld is geen probleem dat door één partij of één regering is veroorzaakt. Ze is het resultaat van jarenlang beleid van opeenvolgende regeringen, waarbij structurele uitgaven vaak sneller stegen dan de economische groei. Vergrijzing, hoge overheidsuitgaven, beperkte productiviteitsgroei en politieke terughoudendheid om moeilijke hervormingen door te voeren, hebben de situatie verder versterkt.

De stijgende rente maakt die keuze nu concreet: lenen wordt duurder en een groter deel van de begroting gaat naar rentelasten in plaats van naar investeringen of dienstverlening. Jongeren worden daardoor dubbel geraakt: via duurdere kredieten én via de toekomstige belastingen die nodig zijn om de opgebouwde schuld te dragen.

“Het zijn vooral jongeren die vandaag stoten op een onbetaalbare hypotheek en een staat die op hun kosten boven haar stand leeft.

De oplossing ligt niet in één wondermiddel, maar in structurele keuzes: de overheidsuitgaven beheersen, staat afslanken, ontvetten van de staat, de arbeidsmarkt hervormen, de overheid efficiënter en eenvoudiger, transparanter, doorzichtiger maken, economische groei en productiviteit versterken en nieuwe structurele uitgaven ook structureel financieren. Kortom, eenvoudig het principe toepassen :” niet u, maar de staat leeft boven zijn stand!“

De verantwoordelijkheid is dus collectief en politiek, over meerdere legislaturen heen. Maar uiteindelijk is het vooral een kwestie van intergenerationele rechtvaardigheid: hoeveel van onze welvaart willen we vandaag consumeren op kosten van wie morgen de rekening betaalt?

Meer en meer is het duidelijk dat de burger de prijs van het financieel wanbeleid altijd zal betalen.