Eindrapport Operatie Kelk … wat blijft hangen “een gevoel van 2 maten en 2 gewichten”- Hoe moet vrouwe Justitia zich voelen!

Operatie Kelk had een keerpunt kunnen zijn. Een moment waarop justitie, politiek en kerk eindelijk ondubbelzinnig zouden tonen dat niemand boven de wet staat. Wat we kregen, is iets anders: een dossier dat blijft nazinderen als symbool van gemiste kansen, procedurele mist en een wrang gevoel van ongelijkheid.

Wanneer een gewone burger betrokken raakt in een gerechtelijk onderzoek, gaat het vaak snel, zeker anders. Verhoren volgen, beslissingen worden genomen, verantwoordelijkheid wordt afgebakend. In dit dossier daarentegen zien we vertraging, complexiteit en vooral: terughoudendheid om namen te noemen. Het eindrapport wijst op beïnvloeding, op contacten, op druk.. Dat voedt een ongemakkelijke vraag: gelden er andere regels wanneer machtige instellingen betrokken zijn?

Het probleem zit niet alleen in wat er mogelijk misliep, maar in wat er nadien níét gebeurde. Geen uitgesproken aansprakelijkheid. Geen duidelijke consequenties. Een strafvordering die vervalt. En een publiek dat achterblijft met meer vragen dan antwoorden. Dat is geen detail — dat is precies hoe vertrouwen in justitie langzaam erodeert.

Men zal zeggen: het recht is complex, bewijsvoering streng, procedures noodzakelijk. Dat klopt. Maar rechtvaardigheid moet niet alleen bestaan, ze moet ook zichtbaar zijn. Wanneer dossiers jarenlang aanslepen, wanneer fouten zonder gevolg blijven, wanneer invloed wordt gesuggereerd maar nooit scherp benoemd, dan ontstaat er een beeld dat moeilijk te negeren valt: dat van een systeem dat niet voor iedereen gelijk werkt.

Is dat bewust? Is dat structureel? Of is het de optelsom van menselijke fouten, institutionele voorzichtigheid en politieke gevoeligheid? Misschien een beetje van alles. Maar voor de burger maakt dat onderscheid steeds minder uit. Wat blijft hangen, is het gevoel van twee maten en twee gewichten.

Een rechtsstaat leeft van vertrouwen. Niet van perfectie, maar van geloofwaardigheid. En precies daar wringt het schoentje. Want zolang dossiers zoals Operatie Kelk geen heldere afsluiting kennen, geen duidelijke verantwoordelijkheid vastleggen en geen zichtbaar gevolg krijgen, blijft de vraag hangen die niemand graag hoort, maar steeds luider klinkt:

Voor wie werkt justitie eigenlijk?

Zolang daarop geen overtuigend antwoord komt, zal elk nieuw rapport, hoe goed bedoeld ook, gelezen worden met dezelfde achterdocht. En dat is misschien wel de grootste schade van allemaal.

De geblinddoekte vrouw met een weegschaal Vrouwe Justitia, het symbool van rechtvaardigheid en de personificatie van het recht moet er ongemakkelijk bijstaan.

Geert Messiaen