Bisschop Johan Bonny van Antwerpen is van plan om vanaf 2028 gehuwde mannen tot priester te wijden. Dat zegt de Vlaamse kerkleider in zijn pastorale brief van 19 maart 2026 "Implementatie van het synodaal proces in het bisdom Antwerpen". 

Het is de vraag of de Paus zijn voornemen zal accepteren. 

De discussie over het toelaten van gehuwde mannen tot het priesterschap roept inderdaad een reeks fundamentele vragen op binnen de Rooms-Katholieke Kerk.

Is het openstellen van het ambt voor gehuwde mannen een noodzakelijke modernisering, of ondermijnt het een eeuwenoude traditie?

Een enquete en het stemgedrag op VTM monden in maart 2026 uit, dat 90 % akkoord is om gehuwde mannen toe te laten tot het priesterambt, 8 % waren tegen.  

Het celibataire priesterschap steunt niet op bijbelteksten, maar is doorheen de geschiedenis ontstaan om kerkgoederen veilig te stellen voor erfenis.

In het jaar 325 werd het celibaat strikt toegepast, het toelaten van gehuwden werd toen aanzien "als sex en dus zondig". In 1018 werd het opnieuw bevestigd omwille van financiëe redenen. Tijdens het Eerste Lateraanse concilie in 1123 werd het verplichte priestercelibaat officieel ingevoerd. De ongehuwde staat werd toen beschouwd als een manier om de zuiverheid en toewijding van priesters aan de kerk te waarborgen. 

En als gehuwde mannen priester kunnen worden, waarom blijft het ambt dan gesloten voor vrouwen — is dat nog houdbaar in een hedendaagse visie op gelijkheid? Uitsluiting van vrouwen is inderdaad een onaanvaardbaar gegeven, temeer dat er reeds in de eerste eeuwen vrouwen tot diaken gewijd werden. 

Daarnaast stelt zich de vraag naar de aard van het priesterschap zelf. Is het een exclusieve levensroeping die volledige toewijding vereist, of kan het evolueren naar een vorm die beter combineerbaar is met een gezinsleven? Indien priesters gehuwd zijn, hoe moet men dan omgaan met praktische aspecten zoals inkomen, een flexi job of volwaardig beroep, gratis huisvesting of niet en ondersteuning? Verandert dit de sociale positie van de priester binnen de gemeenschap?

Ook theologisch zijn er vragen. In welke mate is het celibaat een essentieel onderdeel van het priesterschap, en in welke mate is het een discipline die doorheen de geschiedenis gegroeid is? 

Verder rijst de vraag naar het standpunt van het Vaticaan. Is er ruimte voor verandering binnen de huidige kerkstructuur, of blijft men vasthouden aan het celibaat als norm? En hoe verhoudt dit alles zich tot de uitspraken en positieve visie van verschillende kerkleiders.

Het Vaticaan reageert vrij traag over deze noodzakelijke evolutie in de praktijk.

Het zou natuurlijk een antwoord bieden op het tekort aan priesterroepingen in de westerse kerk, maar dit mag het motief niet zijn om het priesterschap anders te definiëren en vrouwen tot het ambt van diaken toe te laten. Het moet een gefundeerde keuze zijn.

Er is ook de bredere maatschappelijke dimensie: hoe kijkt de moderne gelovige naar deze kwestie? Is er nood aan hervorming om relevant te blijven, of schuilt de kracht van de Kerk juist in haar traditie en continuïteit? Meer, is het geen noodkreet om de te weinig roepingen in te vullen?

Deze vragen tonen aan dat het debat veel verder gaat dan enkel het al dan niet toelaten van gehuwde mannen tot het priesterschap — het raakt aan de kern van de identiteit, de traditie en de toekomst van de Kerk.

Lijkt het niet eerder dat die oude discriminatie dient weggewerkt te worden en dat de toekomst van de kerk zo gegarandeerd wordt in navolging van de vroeg christelijke kerk.

Geert Messiaen 

Izegemseaardeweg 198

8800 Roeselare