Waakzaamheid geboden

De dramatische gebeurtenissen in de Verenigde Staten op 11 september maakten duidelijk dat onze welvaartsstaten niet zo onkwetsbaar zijn als we wel dachten en de zware financiële problemen bij o.m. Sabena in eigen land tonen de eerste barstjes in de periode van hoogconjunctuur van het afgelopen decennium, Als er inderdaad na de zeven spreekwoordelijke vette jaren, een aantal magere zouden volgen, is het noodzakelijk dat de grondvesten van de sociale zekerheid voldoende verstevigd worden om het hoofd te bieden aan de problemen van werkloosheid, ziekte en sociale uitsluiting.
Op dat vlak is er in 2001 voor de ziekteverzekering al een belangrijk stuk weg afgelegd. Het meest in het oog springende is uiteraard de invoering van de maximumfactuur. Dit systeem biedt aan iedereen de waarborg dat hij per jaar aan verzekerde en noodzakelijke gezondheidskosten niet meer moet uitgeven dan een maximumbedrag. Dit bedrag varieert in functie van het gezinsinkomen. Gezinnen met een laag of bescheiden inkomen krijgen bovendien de waarborg op een snelle terugbetaling van teveel gemaakte kosten.

Ook werd de procedure voor de erkenning van nieuwe geneesmiddelen drastisch verkort, zodanig dat ze sneller beschikbaar zijn voor de patiënten. Anderzijds moet de vermindering van de terugbetaling voor de geneesmiddelen waarvoor een goedkoper generisch alternatief bestaat, helpen om verspillingen aan te pakken. In dezelfde zin ook werd het globaal medisch dossier vanaf 1 mei uitgebreid tot de 50-plussers en, in een latere fase, zou dit gebeuren voor de hele bevolking. Er werd bijzondere aandacht besteed aan specifieke doelgroepen via projecten voor de zorgvernieuwing voor diabetici en chronische pijnpatiënten. De regering werkt ook aan verschillende nieuwe initiatieven in de ziekenhuissector: een wetsontwerp hierover ligt momenteel ter discussie in het parlement.

De terugbetaling van monturen en brillenglazen voor kinderen werd verbeterd. Voor andere aangekondigde maatregelen, o.m. op het vlak van de implantaten, de prothesen, het endoscopisch materiaal en de tandheelkunde wordt het afwachten.

Anderzijds kunnen we niet om het feit heen dat er maatregelen nodig zijn om de alsmaar stijgende uitgaven in de hand te houden. Zo moeten sinds dit jaar alle akkoorden en overeenkomsten met de verstrekkers correctiemechanismen bevatten die automatisch in werking treden wanneer in de loop van een bepaald trimester de begroting overschreden wordt. In de praktijk komen die vooral neer op de niet-indexering of de vermindering van de honoraria. De stakingen van de nierspecialisten, klinisch biologen en radiologen in september en oktober draaiden dan ook voornamelijk rond dit thema.

Bij de opmaak van de begroting voor volgend jaar bleken de correctiemechanismen echter niet te volstaan. Het bedrag dat de regering en de sociale partners bereid waren toe te kennen, lag 13 miljard lager dan wat de ziekenfondsen en de verstrekkers hadden gevraagd op basis van de gezondheidsnoden van de bevolking. De bijkomende besparingsmaatregelen die de regering voorstelt, met name op het vlak van de geneesmiddelen en de kinesitherapie, zouden de patiënten rechtstreeks treffen. De liberale mutualiteiten hebben dan ook niet nagelaten om zich hiertegen te verzetten. Ze hebben dat eveneens onmiddellijk gedaan toen in de pers de geruchten opdoken om de tandverzorging en de kinesitherapie uit de verplichte verzekering te schrappen. Voor ons kan er geen sprake zijn van een gehele of gedeeltelijke privatisering van de gezondheidszorg.

In ieder geval is het de bedoeling van de regering om alle betrokken partijen verder te responsabiliseren. Minister Vandenbroucke heeft onlangs nog duidelijk gesteld dat dit ook geldt voor de ziekenfondsen. Wij zullen dan ook niet aarzelen om onze verantwoordelijkheid op te nemen voor het goede beheer van de financiële middelen, indien wij hiervoor tenminste de nodige middelen krijgen.

Geert Messiaen